Маргааш

Маргааш! Энэ ямар сонстож байна?
Магад танд шинэ өдөр шинэ өнгө сонстоно уу?
Мартсаныг санах үлдсэнийг бүтээх
Маргааш гэдэг яруу өдөр – (тэгвэл) –
Мандтугай!

Эгэл шүлэгч би*тугай*- гий нь хэлэе
Эрхэм нөхөр та*Ура*- гий нь хашгир!
Энэ зуун маань лоозонд дуртай юм
Эсэргэн үеэ л би мандтугай гэнэ!

Өнөөдрийн залгамжлагч нь маргааш билээ!
Өндрийн залгамжлагч нь намайг хэлнээ
Өргөний залгамжлагч гэж нарийныг хэлнээ
Өөрийн залгамжлагч гэж үр хүүхдээ хэльеэ!

Yр хүүхэд гэж эл биеийн минь тасархай
Yйл явдал алдар нэрийн минь хэлтэрхий
Yзэж туулсан жаргал зовлонгийн минь
Yргэлжлэл болж нэгэн охин мэндэлсэн юм.

Цэнгэлээр дульхан энэ баргар өдрүүдэд
Цэцэнд нь магтуулж тэнэгт нь зүхүүлж
Торон цаана замхрах нэр юугий минь зүүсэн
Тохойн чинээ охиноо би Хулан гэж нэрлэсэн

Эмээлт морин гатлаагүй хонгор шар цөлийн
Элсэн долгион дунд од зурах шиг дүүлж
Эрмэг хумбан туураараа говийн судсыг ханаж
Эрдэнэ болсон усыг нь олж хүртдэг амьтан

Салхинаас бусад нь унаагүй атар онгон зоондоо
Сансрын одыг тоолсон дэнсний суман судалтай
Сартай хонгор духандаа самбай шингэн хөхөлтэй
Сажлаа зөөлөн алхахдаа ч санаж сэрэхийн аястай.

Байгалийн эрх чөлөөг унаган хошоортоо зууж
Барын арьсан говьд унахдаа тэмцэж төрсөн
Уламжит энэ гөрөөсний домог болсон нэрийг
Учир мэдэхгүй нялхсын зүүн чихэнд шивнэхдээ

Алтан говийн хулан шиг эрх дураараа явахгүй ч
Аав шигээ ингэж элдэв дээдэст дарлуулж
Атомын энэ зуунд Ромын боол шиг бөхийх
Ардын бор тавилангаас алхам урагшлаг гэсэн юм!.

Тэгэхдээ миний охин гэдэг миний бие учраас
Тэрэг унаж торго өмсөж мандлаа ч гэсэн
Тэнэг өсөж тэнэж өлсөж гандлаа ч гэсэн
Тэмцэж зорьсон чигээс минь өөр зүгт явж болохгүй.

Аз жаргалгүй энэ хар бор тавилангаас маань
Алхам урагшлахдаан ардаан мартаж болохгүй
Ард гэдэг энэ даруу боловч эрэлхэг хөрснөөс
Анх ургаснаа хаа ч хэзээ ч мартаж болохгүй!

Уян сэргэг бие чинь өдөр цагаар цэцэглэж
Уран Тицианы зурсан өнгөт дагина шиг мандавч
Зүрх судсанд чинь ядуу ардын цус
Зүүд мөрөөдөл бийг мартах эрх байхгүй!

Халиу булган дээлд хааны гүнж шиг булхаж
Хар тэрэгний суудалд хайвж дайвж явсан ч
Халуун хүйтэн хоёрт хувцастай хувцасгүй явсан
Хазгай мурий эцгийгээ мариаж чи болохгүй!

Эцэг чинь хэдийгээр хазгай мурий ч гэлээ
Элэг зүрхний нь тэмүүлэл хазгай мурий байгаагүй
Эхээс анх төрөхдөө хазгай мурий байгаагүй
Эрдэм бүтээл хоёрт эрүүл мэндээ өгсөн юм!

Хаврын хавсарганд чи орос монголоор харааж
Хамар амаа таглаад оцойж ярвайх хэрэггүй
Хайр хяслын дундуур ээж бид хоёр чинь
Халх нутгийн шороон дунд үнсэлдэн баярлаж явсан юм.

Зүймэл царсан шалтай хан ордон шиг өрөөнд
Зүйл зүйлийн цэцгэс цонхон дээр ярайлгахдаа
Зүдүү ядуу бид хөлсний байр булаалдаж
Зүүрмэглэн чичирч чамайг хөхүүлж суусныг бодоорой

Тэгэхдээ охин минь чи эрх дураараа цэнгэ!
Тэнгэрээр нисэж тэнгисээр хөвж зугаал!
Уран цагаан туфли дээр ээрүүл адил бүжиглэ
Усан болор жүнзэнд алтан сархад залгил!

Согт инээ уйл! Харин хувцсаа бүү тайл!
Солиор алиар цуур! Харин улсаа бүү муул!
Амтлах сайхныг амтлаж, эдлэх сайныг эдэл!
Алдхан биеэ жаргааж хэрэгтэй бол бас зовоо!

Эл биеийн минь тасархай хуруун чинээхэн чамайг
Эрх чөлөөт иргэн Хулан хүүхэн таныг
Энэ хэсэг газар дээр эзэн хүн шиг яваг гэж
Эх эцэг хоёр чинь хатуу ширүүнийг нь үүрсэн юм.

Яруу найрагч байлаа гээд аав чинь энэ газраар
Явган мацаж өссөнөөс авто хөсөг унаагүй
Ял зэмлэл гэдэг сүүдэр шиг дагаж байснаас
Янчаан мөнгөний хэрээр ч ууж ханаж үзээгүй.

Хорин хэдтэй ээжид чинь гоёлын туфли олох гэж
Холын зам туулж Дархан хотын дэлгүүрт
Орос хүнийг царайчилж хаалгыг нь сахиж зогсоод
Олж чадалгүй буцсан нь ганц бус шүү хүү минь!

Хэдий тийм боловч өөрийнхөө энэ үеийг
Хэт нь чиний үзэх өнөр баян цагаар
Дуудлагын эдлэл шиг хэзээ ч би солихгүй
Дутуу хатуу ч гэсэн цаг үедээ хайртай би!

Ховор буурай ч гэлээ миний энэ цаг үе
Хорвоогийн гүн ухааныг алд биед минь хүртээж
Хорин хэдхэн насанд минь авьяас алдар шагнаж
Хор эм хоёрыг хайр гамгүй амсуулсан юм.

Дутуу дулим ч гэсэн шүлэгчийн жаргал эдлүүлж
Дугуй хөлтэй ч гэсэн цэвэр монгол хүүхний
Дур сэтгэлийн сайханд хүүхэд адил эрхлүүлж
Дуутай минь цуг шороот гудамжаар алхуулсан юм.

Аав чинь энэ үедээ хайртай байлаа
Алдаг оног эрх чөлөөндөө хайртай байлаа
Амьдрал тасраагүй боловч ээжид чинь хайртай байлаа.
Архи ном үзэг…Хуландаан хайртай байлаа.

Иргэн Хулан та миний маргааш мөн
Ирээдүй өөд алхах миний хөл минь мөн
Их хаалгыг нь татах миний гар минь мөн
Ийм учраас
Маргааш гэдэг цоо шинэ бүхэн
Мандтугай! гэж би бичье.

This entry was posted in 16 нас, Бүсгүйчүүл, Үл үзэгдэгч титэм. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s